Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
W 1818 R. MARY SHELLEY NAPISAŁA FRANKENSTEINA.
W RAMACH ZAKŁADU.
Puk, puk.
Kto tam?
To ja,
Mary Shelley.
Autorka Frankensteina.
Wszyscy się nim zachwycają,
ale to nie była nawet połowa historii.
Nie mogłam ani napisać...
ani powiedzieć tego,
co chciałam.
Nie mogłam nawet pomyśleć.
Później toczył mnie rak mózgu
i nie mogłam już pisać, więc umarłam.
Obudziłam się natychmiast, właśnie tutaj,
gdziekolwiek to, kurwa, jest.
Tkwię tu od wieków,
próbując pozbyć się tego guza,
tego snu
i tej historii z mojej głowy.
Coś we mnie pęka, kochani.
Zaczynają układać się słowa.
Czy to historia o duchach?
Horror?
Może coś bardziej przerażającego.
Historia miłosna?
Zaczyna się od niej...
Od Idy.
Tak, na razie nazwę ją Ida,
dopóki sama nie znajdzie imienia.
Stara się być grzeczna.
I spokojna.
Ale jest w piekle.
Patrzcie, kochani, patrzcie.
W niej też coś pęka.
I zdaje mi się, że w to pęknięcie
mogę się wślizgnąć.
Opętanie.
Dwa umysły zamiast jednego.
Tak,
myślę, że to jedyny sposób, by opowiedzieć tę potworną historię.
Oto nadchodzi pierdolona panna młoda.
Ida, gdzieś ty była? Na innej planecie?
My tu świętujemy.
Ida i Mable, dajcie sobie buzi.
Buzi! Buzi!
No! Poducz nas, skarbie.
Tak.
To ma być dobrze wydana forsa!
Nie znoszę, jak kobieta wyręcza faceta.
Wiecie, czym najlepiej rozchylić ciasną, małą ostrygę?
- Muszelką. - Muskułkiem!
Bywam w tym lokalu. Musimy tam pójść.
Nie wyciągnę stąd Clyde'a.
Nikt nie wraca do domu. Będą tam wszyscy.
Dobra. Zaczynamy.
Pokaż im buty.
Oto moje nowe buty.
Nówki.
Na oko drogie.
Tak się nagradza grzeczne dziewczynki.
- Masz, pantofelku. - Nie.
Ostryga na mój koszt.
Nie chcę. Nie kręci mnie to.
Mam własną pusię.
Pusi nigdy za wiele.
- Tak nie można! - Dawaj.
Przepraszam. Poprosisz ładnie?
Ida chyba nie lubi ostryg.
- Dawaj. - Powiedz: "Tak, proszę".
Tak, proszę.
Bardzo dziękuję.
Nie ma za co. Bardzo proszę.
Gdzie to się podziało?
Miau.
Chodź tu. Chodź.
Włóż mi do ust.
Grzeczna dziewczynka.
I o to chodzi.
Właśnie o to mi chodzi.
Kurwa, moja koszula.
Zostawisz coś dla mnie?
Obłuda.
Przebiegłość!
Szachrajstwo. Lisi spryt!
Oszustwo!
- Co ona wygaduje? - Nie mam pojęcia.
Pobudka, kochanie.
Wszystko z nią dobrze?
Co się dzieje?
Wybaczcie...
Ida... w porządku?
- Tak. - Co jej jest?
- To te ostrygi? - Tak.
Nie rozumiem...
Usta mam pełne piachu, gniję w ziemi chora.
Muszę tkwić w damskim siodle, bo widoki stracę.
Dobra, już dobra.
Ty, kolego.
Wychędożyłbyś nawet chłopa.
- Zmiana rejestru? - Żaden wstyd.
Cmentarz mi prawdę powiedział.
Męża, Percy'ego, ciągnęło do Keatsa,
ale to w moim sekretarzyku serce jego leżało
i wierz mi, wiem, co go podniecało!
Tak!
W czepku urodzona,
torpeda, błyskawica, zgaszona.
Boże, co mi jest?
A cóż to? Robótki ręczne pod stołem?
Mogłabyś rzec: "Wolałabym nie".
To Melville.
Co ona wygaduje?
- Genialne, kurwa. - Przestań.
Lupino tam siedzi.
- Pan Lupino. - Spokojnie.
Oto wasz prawdziwy potwór.
- Jedzmy. - Ido.
Trzymajcie języki za zębami, złotka.
Skarbie. Zejdź.
Wszystko wam wyśpiewam.
Dziób dekady stulony,
ale martwi wiedzą o każdym występku.
Piosenkę dla państwa?
- Za długi język. - Spokojnie.
Betonowe buty, zatrute klopsy.
- Złap ją. - Carbonara z arszenikiem.
Mnie też utniesz język?
Nawet komendant nie uciszy zmarłych.
Wielki mafijny boss.
Nie. Nie mogę.
- Co z tobą? - Wybacz.
Życie ci niemiłe?
- Przepraszam. - Tak przy Lupino?
- Nie wiem czemu. - Trzymasz się?
Co tu się odpierdala?
Panowie, czuję nieprzyjemne mrowienie.
Buzuje i świerzbi, pożąda, rozparza,
wzbiera, rozpiera, co trudno znieść.
- Sfiksowała. - Mam hysia.
Dość.
James. Dość. Dosyć.
Należało mi się.
"Mam hysia". Nędzne. Wyświechtane. Banał.
Ograne. Zdziel mnie za to jeszcze raz.
- Zdziel. - Przestań.
Panowie, chuć mnie rozpiera.
W mojej małży jest perła.
- To jakiś duch. - Niedobrze.
- Ocknij się! - Dość!
Oczom nie wierzę.
Twój ptak przypomina pępek.
Znika za kotarą moszny. Pęcznieje kapkę, kiedy ma chrapkę?
James. Nie widzisz? Opętało ją.
- Idź po lekarza. - Moje usta.
- Albo księdza. - Usta.
Moja praca. Krwawica. Praca.
Licha, miałka, uboga, mierna.
Dajmy, "Wspomnienia z Włoch".
Albo, wskazując konkretnie,
"Zapiski z podróży wokół jeziora Genewskiego".
Ale wiem. Tak, wiem.
Oczywiście, jest mój horror...
Frankenstein.
Bieda, ubóstwo, ochłapy zduszonego umysłu.
Pochłonięte, połknięte, przeżute, pożarte.
Co się dzieje?
Co to? Kim jesteś?
Kochani, ostrzegam.
Będzie kontynuacja.
Niepokorna!
- Niesforna! - Ida.
Wszystko się zmieni.
Mam więcej do powiedzenia. Gotowi?
Przerażasz mnie.
Ida!
Kochani.
Rewolucja tuż, tuż.
Jeśli Frankenstein was przeraził,
po następnej opowieści wstaniecie i krzykniecie:
"Ratunku!".
PANNA MŁODA!
Panowie i panie!
Kupujcie gazetę!
Kupujcie dziennik!
Kupcie gazetę!
Pan wybaczy.
- Którędy na Riverside? - Nie.
Nie podchodź. Boże.
Mogę w czymś pomóc?
Tak, ja do doktora Eufroniosa.
Sprawa jest pilna.
Nazywam się Frankenstein. Po ojcu.
Raczy pan zdjąć kapelusz?
Oczywiście. Pani wybaczy.
Gdzie pan się urodził?
Urodziłem?
Gdzie pana stworzono? Ożywiono?
W Ingolstadt. W Bawarii.
Około roku 1820?
W 1819.
Jest rok 1936.
Zatem miałby pan dziś przeszło 100 lat.
I mam.
Choć nie umiem tego wyjaśnić.
Zdejmie pan chustę?
Wie pani...
Wolałbym nie.
Dlaczego?
Przepraszam. Nie chciałem wystraszyć.
- Przebadam pana. - Czy mógłbym,
pani wybaczy,
czy mogę się spotkać z doktorem?
- Którym? - Eufroniosem.
Autorem Horyzontu zdarzeń, Narodzin osobliwości
i Sztuki ożywiania?
Tych książek. Pisałem do niego kilka razy.
Nie otrzymałem odpowiedzi.
Eufronios to ja, skarbie.
Cornelia.
Podpisuję książki samym C. Tak jest prościej.
Miło mi pana poznać.
Proszę mi wybaczyć odór.
Wdech.
Przytrzymaj.
Czytałem wszystkie pani prace na temat ożywiania.
Wyniki badań na myszach i kretach zdumiewają.
I na kotach.
Naprawdę?
Tych nie wydałam.
Wyrwałem je sobie.
Prenumeruję pani kwartalnik.
Boli?
Nie wiem. Przywykłem.
Niesłychane, że mnie znalazłeś.
Zatrzymaj się tu, w Instytucie.
Na obserwację.
Obserwację?
Tak.
Nie w tej sprawie przyjechałem.
A w jakiej?
Chciałbym odbyć...
stosunek.
- Stosunek? - Tak.
Nie wiem, ile pani o mnie czytała.
Siądź sobie.
Dogłębnie zapoznałam się z wczesnym pracami doktora.
O jego potworze.
- Jego potworze. - Przepraszam.
Coś przekręciłam?
Pani doktor,
jest cały szereg
przyjemności, których nie miałem
okazji zaznać.
Masz na myśli te natury cielesnej?
Między innymi.
Związek.
Duchowa bliskość.
- Związek małżeński. - Tak.
Panna młoda.
Tak.
Jak miałabym ci pomóc?
Nie prowadzę przybytku z usługami
- kobiet upadłych. - Ma się rozumieć.
Ale...
Chciałbyś, żebym...
ją stworzyła?
- Abym... - Ożywiła.
Chciałbyś narzeczoną?
Tak.
Z ciała martwej kobiety?
Tak.
Chryste.
Nie chciałem pani urazić.
Chodzi o seks, Frank?
Na pewno da się go zaznać łatwiej.
- Mam pacjenta. - Przepraszam.
Boże.
Pani doktor, doskwiera mi samotność.
Doświadczyła jej pani?
Cierpię katusze.
Rany...
Zostań w Instytucie.
Zaintrygowałeś mnie.
O rany! Znowu ty.
Najzwyklejszy cud, że oka mi nie wydłubałeś.
To oksymoron.
- Proszę? - Ronnie.
- Okropnie dobre. - Kolejny.
Jesteś zdrowo stuknięty czy głupio-mądry?
Który to już z kolei?
- Jesteś wybitna. - Jesteś wybitna.
Ty poważnie paradny.
Rozbrajasz mnie.
- To może nie odpalić... - Może nie wypalić...
- ale pal licho. - Pal licho.
Lecę wysoko
Towarzyszy mi silne uczucie
Może by tak ciszej?
Chcę być tylko z tobą
Wpadłeś mi w oko I coś mi mówi, że to jest silne uczucie
Pokaż pierścionek Od razu odpowiem "tak"
Kiedyś bez nikogo A teraz tylko z tobą
Teraz jestem w tobie zakochana na zabój
Poczekaj chwilę
Coś mi mówi, że to jest silne uczucie
Tylko z tobą...
To się nie uda, Frank.
Mamy chodzić po cmentarzach i wykopywać zwłoki NN?
Ciała z prosektorium, oczywiście, nie wchodzą w grę.
Nie bardzo rozumiem też ideę,
aby używać fragmentów różnych ciał.
Co to miało na celu?
Zszywanie ich ze sobą? Jakiś absurd.
Doktor Frankenstein miał jakiś fetysz.
Myślę, że próbował stworzyć coś...
pięknego.
Cóż za ironia losu.
Wybacz.
Nawet gdybyśmy mieli jedne kompletne zwłoki, to co?
Znajdziemy ci jurną rudą?
Ognistego, martwego rudzielca na schadzki?
Wysoka. Jędrne cycki.
Składaj zamówienie.
Może i sobie kogoś poskładam.
Przystojnego mężusia.
Z wielkim... intelektem.
To sytuacja krytyczna!
SOS! Pożar!
Kurwa!
Przepraszam.
Zbyt długo byłem sam.
Daj spokój.
Każdy jest samotny.
Nasz wczorajszy uścisk dłoni dla mnie był pierwszym w życiu.
I jak było?
Nadzwyczajnie.
Możesz zostać na obserwacji.
Nie wyrzucę cię na bruk.
Zostań kilka dni.
Oczywiście, zajmę się tobą.
Pomóż mi, proszę.
A co, jeśli będzie potworem, albo nie taka, jak chcesz?
Pokocham ją.
Z punktu widzenia nauki, etyki, jest tysiąc rzeczy,
które mogą pójść nie tak.
To jest po prostu... To wariactwo.
Miałem cię właśnie za szalonego naukowca.
Nie jesteś ciekawa?
- Przepraszam. - Zostaw to.
Rozbierz ją.
Użyjemy modelu pozostałości gwiezdnej.
Mamy prąd z ulicznej latarni.
Musimy podnieść napięcie
i zrobić zwarcie, żeby uzyskać ogromne natężenie.
Światła gasną około piątej.
Trzeba dostać się do aorty i splotu słonecznego. Już.
Mamy mało czasu.
Potrzebuję lewostronnych elektrowęzłów.
Skontrujemy reakcję grawitacyjną ciśnieniem degeneracji neutronów
oraz odpychającym oddziaływaniem neutron-neutron krótkiego zasięgu.
Zakładając dualizm korpuskularno-falowy,
musimy asymptotycznie zbliżyć się do gęstości całkowitej.
Nie jestem pewna, jak to wpłynie na wykres,
ale już to robiłam i zrobię jeszcze raz.
Gdzie jest jodyna?
Ona jest zbyt piękna.
Masz rację, Frank. Jest piękna.
Chyba lepiej to przerwać.
I jutro zacząć od nowa.
Ale...
- Tak? - Wszystko w porządku, pani doktor?
Tak, tak. Wszystko gra. Bez obaw.
- Na pewno, pani doktor? - Tak.
Słyszałam kogoś.
- Nic mi nie jest. - Tak?
- Bez obaw. - Słyszałam kroki.
- Ktoś tu panią więzi? - Nie. Dziękuję.
Nie mogę trzymać w gabinecie trupa.
Dobrze, Frank. Teraz albo nigdy.
Przepompowuję płyny.
Prąd na trzy.
Frank.
Frank!
Już.
Nerwy. Przepraszam.
Denerwuję się.
Oddychaj.
- Ku życiu. - Ku życiu.
Twoja panna młoda, Frank.
Panna młoda?
Pomocnica. Połowica.
Dama. Żona.
Gdzie...
Chryste...
Zeszłej nocy przesadziliśmy z absyntem?
Kac jak młot. Brudna gra.
Uwaga! Baczność!
Chyba lepiej pójdę już do domu.
Dobrze. Gdzie mieszkasz?
Mam kuzyna, McBride'a.
Tak, coś mi dzwoni.
Wal w mój dzwon.
Mój ryk. Mój krzyk. Mój skowyt.
O, rany.
Nic mi nie jest.
Muszę zjeść porządne śniadanie. To wszystko.
Tak, to pestka. Małe piwo. Bułka z masłem.
Bułka z masłem.
- Czekaj. Masz. Chwyć się... - Łapy precz.
Bardzo przepraszam.
Mogę obejrzeć tę nogę?
Jestem lekarzem. Nie ma się czego bać.
Już to kiedyś słyszałam.
Racja.
Nie boli cię tu?
Nie jest źle. Nie.
Gryzie. Krwawi. Pali. Swędzi.
Gniecie. Gnije. Szczypie. Tętni.
Niebywałe.
Przepraszam.
Niczego nie pamiętam.
Pustka.
Wygląda na to,
że miałaś jakiś wypadek.
Wypadek?
Może zostaniesz na noc i odpoczniesz?
Późno już.
Z wielką chęcią podzielę się łóżkiem.
Wypadek, tak?
Obejrzyjmy tę nogę.
Frank, daj nam chwilę na osobności.
Zmykaj.
Ta noga... Nie boli cię?
Co z nim nie tak?
- Z kim? - Z tym facetem.
Z Frankiem?
- Chodzi o jego twarz? - Twarz?
Myślałam, że to miałaś na myśli.
Nie.
Dlaczego zamknęłaś drzwi?
Czy "panna młoda" to "mężatka"?
Nie, to znaczy, że bierzesz ślub.
- Z nim? - Z Frankiem? Tak.
Z głupia frant powiem – nie.
Nie pamiętam go.
Czy to przez wypadek?
On nie jest taki zły.
- Nie jest zły? - Nie.
Czemu ty za niego nie wyjdziesz?
Druh. Druh. Miot. Ogier. Żonkoś.
Kto tam? Kto tam jest?
Mary.
Mary?
Jaka Mary?
Mary – po matce. Wollstonecraft – po dziadku.
Plus Godwin – po ojcu, plus Shelley – po mężu.
Mary Shelley. Coś ci dzwoni?
Mary Shelley.
Znam ten głos.
Tak, kochanie.
Jesteś moim potworem.
Więc jak się nazywam?
Nie pamiętam.
I właśnie to będziemy musiały ustalić.
Wiesz jak? Możesz mi powiedzieć?
Wolałabym nie.
- Jebać tego świniojebcę! - Kurwa mać!
- No chodź! - Moje oko! Kurwa!
Kurwa!
Przepraszam!
- Nie wiedziałem, że to ty. - Moje oko!
Jasna cholera!
Mogę rzucić okiem?
Nie.
- Jestem Frank. - Wal się, Frank.
Dasz mi je obejrzeć?
Skąd się tu wziąłeś?
- Zamknęła drzwi. - Wszedłem oknem.
Zwolnij, bracie. Kompanie. Kamracie.
Trwamy w pacie. Udacie. Igracie. Zdychacie.
Przemieniacie.
Wybacz.
Stan zmieniacie. Zjadacie. Przegrywacie.
Tak jest, macie!
Masz niesamowite słownictwo.
Cóż...
Co tu się stało?
Roztwór krystaloidowy zabarwił ci skórę.
Tego nie przewidziałam.
Mam w planach na dziś kilka badań.
Już się cieszę.
Wolałabym nie.
Zaczynasz rozpoznawać to i owo?
Odzyskujesz grunt pod nogami? Po wypadku?
Skosztuj jajek. Zjedz grzankę z dżemem.
Jest przepyszny.
Czy ja wiem? Wolałabym nie.
Możemy rozejrzeć się za nowymi ubraniami.
Rozerwiemy się.
Wolałabym nie.
To Eliot?
- Hawthorne? - Bartleby.
Ożywiliśmy oczytanego potwora, Frank.
Cytuje Hawthorne'a przy śniadaniu.
Hawthorne? Bronił sprośnych panien.
Nie.
Melville, kochana.
- Melville. - Otóż to.
Podałam wykwintne śniadanie.
Nie wiem, w czym rzecz.
Zdenerwowałam cię czymś?
Całe życie w kłamstwie.
To przez niedostatek.
Nędza wzmaga u zdzir głód.
Apetyt. Pragnienie. Łaknienie. Chęć.
- Chęć. - Przestań.
- Natychmiast. - Wolałabym nie.
A co byś wolała?
Żebyś odblokowała te cholerne drzwi,
bo chcę wyjść na dwór.
Wichura. Wietrzysko. Rześko i czysto.
Jestem pewna, że tu nie mieszkam.
Wypuść mnie.
Nie. Nie ma takiej możliwości.
Niezwykłe.
- Szybko. - W chuj wysoko!
- Przepaść. Jebać! - Podaj parasol.
Moja ukochana Wie, że życie jest piękne
Od samego początku Gdy ją poczęstowałem
Wierz lub nie, w dzieciństwie chorował na polio.
Nie wiedzieli, czy będzie chodził.
Ronnie Edwin Reed.
Do dziś jedną nogę ma krótszą.
Zrobili mu na zamówienie but, żeby tańczył jak na równych nogach.
...śniadaniem
Gdy się goli Gdy się myje
Radosna godzina
To twój fetysz?
Co?
Nogi różnej długości.
To tu? Tutaj, Frankie?
Lokal w sam raz dla mnie.
Kocica. Diablica. Mknie jak błyskawica.
Chodź!
Ruszamy w pląsy?
Ja nie tańczę.
Jak nie, jak tak.
Chodź!
Znam je! Kroki. Wszystkie je znam!
Śmiało! Znam wszystkie.
Długie lata smutku Teraz już zniknęły
I nagle stałem się
Najszczęśliwszy na świecie
Jest coraz lepiej Zatrzymuję się na chwilę
By zobaczyć szczęście
Jest coraz lepiej Od kiedy mam miłość
Czasy były trudne Ale teraz jest nadzieja
Nadeszły lepsze dni
Jest coraz lepiej Od kiedy mam miłość
Po którym marynarzu ten tusz?
Coś wspaniałego.
Szlag.
Ładne, siostro?
Pokaż no się.
Jeszcze raz?
Już mi starczy.
To moja żona.
Tak!
Mówisz? Nie możesz blokować stolika.
Przemoc.
Przemoc. Przemoc w kroku.
W ulic mroku, w rynsztoku. Z siłą młota łomota.
Matce kości gruchota.
Przemoc!
Gangsterzy. Od Lupino.
Powiedz panu Lupino, że spaślaków rżnę, jeśli tego chcę.
Przemoc!
Przemoc noża. Przemoc łoża.
Pieprz się, wywłoko!
Wyruchałbym ją.
Dupcia w jabłko.
Dziękuję, postoję.
Dobranoc, panowie.
- Dawaj. - Przepraszam.
Zostań. Nie idź.
- Bezpieczny seks. - Nie zabawimy się?
- Bawmy się. - Dręcz mnie.
Rosły chłop nie chce się rozerwać?
Oddaj. Nie?
Nie przejmuj się nim.
- Chodź, kotku. - Daruj.
- Miaukniesz. - Wybacz.
- Frankie. - Cipa.
- Nie! - Fajnie?
Lubisz ostro.
- Bij mnie. Tnij mnie. - Cześć.
Trzymaj ją.
- Moja. Mam cię, skarbie. - Brzuch.
Mam cię. Cała moja.
Chcę gryza.
Tak? To ja chcę gryza.
Kurwa!
- Za nogi! - Trzymaj sukę.
- Nie! - Zerżnę cię.
Wal się.
Nie!
Nie, nie.
Chodź. Uciekamy.
To nie byłem ja. Ja nie piję.
Gram na skrzypcach.
Boże. Kurwa. Nie.
Boże!
Idź. Dość miałaś kłopotów.
Idź.
Boże drogi.
Poradzisz sobie. Idź.
Idź. Znikaj stąd. Uciekaj.
RONNIE REED. DROGA DO SŁAWY
Co z tobą? Wracaj do domu.
Lepiej, żeby cię ze mną nie złapali.
Potwór przyciąga ludzi. Zleci się tłum.
Naprawdę.
Przerabiałem to. Będzie strasznie.
Idź. Uciekaj stąd. Wracaj do domu.
Nie wiem, gdzie mieszkam.
Puk, puk.
Kto tam?
To ja, Mary.
Jaka Mary?
Dręczą cię mary o ślubie z Frankensteinem?
Brak mi tchu.
Nie pamiętam własnego imienia.
Martha? Winifred? Constance. Jane.
Żona Króla Małp.
Zatem Królowa Małp.
Pani Jekyll. Pani Hyde.
Przyszła Pani Frankenstein.
Coś tu nie gra, prawda?
Brak mi tchu.
Dusisz się. Jak my wszystkie.
Mgła mózgowa. Mózgu śmierć. Modły o udar mózgu.
Dokop się do swojego imienia.
Sprzeciw wobec tyranii
to posłuszeństwo Bogu.
Jak mi na imię? Powiedz.
Już dobrze.
Nic ci nie jest.
Już dobrze.
Zabieraj łapska.
Straszliwy tu zaduch.
Nie mogłam oddychać.
Nie mogłam. Jakby mnie pogrzebali żywcem.
Też mi się to śniło.
Nic ci nie jest.
Co się stało?
Nie pamiętasz?
Pamiętam.
Na przodzie nic?
Chodź.
- Szukają nas? - Chodź.
Sprawdź następny.
Chodź.
Nie chodzi o ciebie.
Pół osioł, pół człowiek.
- Co? - Z wielkim oślim zaganiaczem.
Ponoć go wyciągnął i naszczał na ciała.
Zalewasz.
Żal, że nie widziałem.
Pomylony jesteś.
- Jest? - Pusto.
Co to?
Ronnie Reed?
Włos kruczoczarny i smutek w oczach
sprawia, że panny nie śpią po nocach.
- Pamiętasz go? - Nie.
W którą gwiazdę ekranu byłam wpatrzona?
Przed wypadkiem.
Nie pamiętam.
Dietrich.
Dietrisz?
Dietrich.
Marlene Dietrich. Tak.
Nie sądzisz, że szanowani ludzie są wybitnie... nudni?
Znowu odnalazłem miłość
Zapnij bryczesy, panno.
Ale nie chciałam Co mam teraz zrobić?
Nie. Cicho.
Nie.
Nie, nie.
Nie, nie. Cicho.
Wściekłe charty. Wystrzał!
Kto tam jest?
Cicho.
Nie mogę obwiniać za to Że odnalazłem miłość
- Ty. Widzę cię. - W porządku.
- Nie szukam guza. - Wyłaź.
- Nie szukam guza. - Nie powtórzę.
Już. Ręce do góry.
Do góry. Ale już.
Poddaję się.
Boże, ratuj.
Giń, diable.
Nie.
Frankenstein.
Szczeniaki nie mają nowych pomysłów?
Co to? Morela?
Wybornie. Są świadkowie?
Zaledwie jakieś 150 osób.
Wspaniale.
Jest też właściciel kina.
Mówi, że facet odpowiadający rysopisowi
przychodził na ten sam film z Reedem.
- W kółko. - Na który?
Detektyw dyletant.
- O gustach się nie dyskutuje. - Prawda.
- Był z dziewczyną. - Coś dla ciebie.
Podobno nadawała na Vita Lupino.
Bossa mafijnego.
Wiem.
Ma rozwaloną nogę.
Na to wygląda.
W ciągu doby będzie po sprawie.
Dziwna pora na kąpiel.
Drobne.
NOWY JORK
Frankenstin.
Frankenstin?
Frankenstein.
Jesteś Niemcem?
Szwajcarem.
"Jego panna". Tak o mnie piszą w gazecie.
Jak się nazywam?
Bo, wiesz, nie pamiętam.
Halo?
Ginger.
Ginger?
Nie. Nabijam się.
Penelope.
Penelope?
A nazwisko?
Rogers.
Penelope Rogers.
Twarzowe zdjęcie.
POSZUKIWANY MORDERCA
"Jego panna".
Frankenstin. Frankenstein. Pani Penelope Frankenstein.
Ładnie brzmi.
Chcesz się rżnąć? Może szybciej uśniemy.
Może to mi odświeży pamięć?
Tak.
Nie.
Nie. Dziękuję.
Nie, dziękuję.
Jezu, próbuję przełamać lody.
Przepraszam.
Nie wiem, co trup w Indianie
ma wspólnego z parą potworów z Chicago.
Mam przeczucie.
Malloy?
Nie. Detektyw Wiles.
Podano mi nazwisko Malloy. Z Chicago.
Ja jestem Malloy.
Myrna Malloy.
Miło mi poznać.
Przepraszam. Mamy do pana kilka pytań.
Ta dama jest detektywem?
Zasadniczo nie. Ale...
To moja sekretarka.
Sprawa wydawała się prosta, więc czemu nie dać jej szansy?
To pani pierwszy raz?
Damie nie zadaje się takich pytań.
Możecie się rozejrzeć,
ale nie ma co wiązać tego z waszą sprawą w Chicago.
Skąd ta pewność?
Nie widziano tu nikogo,
kto pasowałby do rysopisu.
- Papierosa? - Nie tykam.
A ja chętnie, dziękuję.
Z przyjemnością zapalę. Dziękuję.
Ciężko byłoby przegapić tych dwoje.
- Bystrzak. - Tak.
Notujesz?
Nie mam pióra.
Ta dwójka nie miała z tym nic wspólnego.
Kulawa babka i potwór?
Ludzie. Rzucaliby się w oczy.
Dowcipni jesteście w tej Indianie.
Wróćmy do tej dziewczyny.
Ktoś ją zidentyfikował?
Morda jak niewypał, zęby jak cymbałki.
No.
Ale się dobrali.
Naprawdę nie wiemy, kim ona jest?
Wiesz, że palenie zabija apetyt?
Dbasz o linię?
Nie cierpię, kiedy to robisz.
Co?
Zgrywasz dupka. Nie bawi mnie to.
Moim zdaniem to przezabawne.
Tak zdobywam najlepsze informacje.
Ty odwalasz robotę śledczych, ja uwodzę szeryfów.
Jestem twoją Piętaszką.
No więc, co o tym myślisz?
Masz przeczucie?
REED DROGA DO SŁAWY
Znalazłam, kiedy flirtowałeś z szeryfem.
Gdzie cię niesie?
Tam, gdzie jedzie ten pociąg.
Do Nowego Jorku. Kupiłam bilety na 11.03.
Ciekawe, jaki film z Ronniem Reedem grają teraz w Nowym Jorku.
Penelope Rogers.
Jak Ginger Rogers?
Załapałam.
Jakie było nasze rżnięcie przed wypadkiem?
Aż tak dobre?
Wulkaniczne.
Jak Wielki Wybuch.
Promień słońca.
Sama słodycz.
Nie z tej ziemi.
Myślisz, że nic mu nie jest?
Temu facetowi z pociągu?
Sądzę, że...
nic.
Tak.
Coś ci jest?
To nerwy. Czasem mi ciężko...
ciężko złapać oddech.
Mój wycinek.
Był tutaj. Boże.
Masz coś przeciwko, żebyśmy poszli do kina?
DETEKTYW DYLETANT
NAJLEPSZE FILMY
REED TANECZNA GWIAZDA AMERYKI!
Niezły jest. Naprawdę.
Carnegie jest lepsze niż Langer's. Ale czy wybitne?
Pastrami w Chicago też jest niezłe.
Co tak pachnie, Frankie?
Precle.
- Twoje ulubione. - Moje ulubione?
Naprawdę?
Mój Boże.
Mam dość tych bzdur o "drugim mieście". Zgłodniałaś?
Detektyw Dyletant? Już widzieliśmy.
Chodź. Obejrzyjmy ten.
Nie, nie.
Przez ludzi, z którymi pan rozmawiał?
To nie są ludzie, monsieur.
Oni nie żyją.
Nie żyją?
Tak, monsieur. To zombie.
- Przepraszam. - Żywe trupy.
Zwłoki wyjęte z grobów...
które nocami zmusza się do pracy w cukrowniach i na polach.
Przepraszam.
Patrzcie! Nadchodzą.
- O nie. - Ignoruj ich, skarbie.
Uspokój się, Eddie. Nie.
Dobrze, już dobrze. Przestaję.
Eddie, nie.
Przepraszam. Czy ma pan zapałkę?
Eddie, przestań.
Nie mogę. Przestań.
Nie.
- Boże. - Kręcą cię potwory?
- Boże. - Leżeć, piesku.
- Kurwa! - Właśnie, kurwa!
Powiedziała "nie".
Jak chcesz, możesz go rżnąć.
O ile pamiętam, bywa miło.
A jeszcze milej z mokrą cipką, Eddie, gwarantuję.
Potwory.
- To potwory! - Nie.
- Te potwory-mordercy! - Są tutaj!
Zatrzymajcie je!
Kurwa! Dotknęła mnie!
Jezu!
Potwory!
- Tam są. - Niech ktoś ich zatrzyma!
Potwory-mordercy!
Proponuję iść tędy.
Geniusz.
Pewnie mówiłeś mi Penny.
- Penny? - Zdrobniale.
Jak Penny penicylina.
Albo Penny penitentka.
Penelope to imię dla starej prukwy.
Prawda. Nazywałem cię Piękna Penny.
Zatrzymać ich!
Stać! Nie ruszać się!
Zamykaj!
Przepraszam.
Skusi się pan na coś słodkiego?
Wysoko mierzą.
Naprawdę ambitnie.
Niby tak, ale wiesz...
W sumie to smutne.
Słabizna.
Ambitne, ale kiepskie.
Nie wiem co myśleć, ale wiem że jesteś tą jedyną
Przepraszam.
Przepraszam pana.
- Ronnie. Pan Reed. - Tak?
Mój Boże.
To pan. To ja.
Ronnie. Ja...
To było w Manchesterze. W 1917.
Tak?
Jeszcze w czasach wodewilu.
Te buty to...
Istne dzieła sztuki.
W 1917 uśmiechnął się pan do mnie.
Tak. Rozpromienił się pan.
- Wciąż mam bilet. - Dziękuję.
Pan...
Na pewno się pan ucieszy, wiedząc,
że nie jestem już sam.
Dziękuję.
Proszę wybaczyć. Po prostu...
dzięki panu,
wyłącznie dzięki panu,
przetrwałem.
Cóż...
Wybacz, pysiu, ale nie jesteś w moim typie.
No, nie wiem, nie wiem.
Kto to był?
Zdecydowanie czymś tu zalatuje.
Gotuję się w połowie sceny, bo czego bym nie robił...
Jezu...
Tak jest, Frankie!
Skarbie!
A wy, co tu robicie?
Dobry Boże.
Frankie!
Frankie! Musimy się zmywać!
Puttin' on the Ritz!
Łap!
Stać!
Twardnieć, sztywnieć, pęcznieć!
Wystrzelam was! Stać!
- Rzuć broń. - Proszę opuścić broń.
Rzuć to.
Puśćcie go.
Puśćcie go!
Rusz się.
Ruchy!
Ronnie Reed, proszę państwa.
Nagły zanik pamięci?
To nic, ja mam tęgi mózg.
Ta laska umie wytężyć mózgownicę.
Jest mózgiem tej operacji.
A to jest udar mózgu.
Puścić go?
Spokojnie, chłopcy.
Na kolana, kurwa.
Błagam...
Nie rób mi krzywdy. Przepraszam.
Za co?
Zrobiłeś coś złego?
Coś, co miało ci ujść na sucho?
Presja, rana, blizna, ból.
Pobicie.
Pasy, pały, w sińcach grzbiety.
Zaświtały ci konkrety? Drobna przemoc?
Rany! Rany!
Sensacja dnia! Tylko u mnie!
Niezła psiarnia nam się tu zrobiła.
Dorzucić panom coś ekstra? Lupino opłaca komendanta.
Pan Vito Lupino, mafijny boss, morderca kobiet.
Elsie, Lucy, May,
Rae...
Znalezione martwe z wyciętymi językami.
Jak to się mówi – milczenie jest złotem.
Ale ja wam wszystko wyśpiewam.
Opuśćcie pukawki. Wszyściutko wam opowiem.
Teraz ja mówię! Na miejsce!
Dzwonisz klejnotami ze strachu? Strzelałeś, do kogo chciałeś.
Kantowałeś i wygrywałeś. A martwi są wściekli.
Boicie się?
A pan co ma na sumieniu?
Tak, pan.
A pan?
Co pan przeskrobał?
Nikt nie widział, jak dociska pan jej głowę.
Pani Alice Thompson. Lat 30. Trup.
Obecna.
Zostawił ją pan zapłakaną w sypialni.
Uciekając, rozdarła halkę. Walnięta sucz.
Providence Hagen. Smutna, stara, zwiędła żona. Trup.
Obecna.
Francis McBurns. Wygłodniały trup.
Słyszę je.
Obecna.
Obecna. Obecna.
Są tu wszystkie.
Zduszone, zdławione, zgładzone.
Martwi chcą zabrać głos.
Powiem to ja!
Masa krytyczna. Zgnilizna puszcza pędy!
Oto życie, które idzie po was na nogach potworów!
Ręce do góry!
Uciekamy!
Zachować spokój!
Gdzie oni są?
Policja! Panowie, czekajcie!
Ktoś ich widział?
Byłaś...
niesamowita!
Jesteś moja.
Moja.
Boże.
Kim jesteś?
Frank.
Co ja... co ja narobiłam?
Ten gliniarz. Osłupiał.
Wiem, kochanie.
Kurewsko straszne. Wiem.
A teraz pozostaje nam jedynie żyć.
Stać, gdzie stoicie! Policja!
Bosko!
Wolniej.
Powoli.
Zwolnij.
- Policja! - Ręce!
- Pokażcie się. - Wyłazić.
Dwa pomieszczenia. Przeczesać.
Na krótko!
Daj tatusiowi buzi.
- Puk, puk. - Kto tam?
- Panna. - Panna?
Pan na ożenek niech nie liczy.
Mam! Mam złoto!
Czy to w apartamentach przy Park Avenue,
czy w piwnicach Maine...
ISKRA REWOLUCJI
...rewolucja nabiera tempa.
Zachęcone przez bezimienną maszkarę
RRRROZRUCHY! BUNT WOBEC SYSTEMU
kobiety malują twarze i wychodzą na ulice.
DRAPIEŻNE DAMY
Ich okrzyk to "udar mózgu".
REWOLUCJA ZZA GROBU
Udar mózgu!
Jebać to! Udar mózgu!
Udar mózgu! Pierdolony udar mózgu!
Udar mózgu!
Spierdalaj!
Udar mózgu, kurwa!
Wal się!
Udar mózgu!
Udar mózgu, kurwa!
Patrz, co znalazłam.
Co u najbliższych? Annette zdrowa?
Tak, proszę pana. Dziękuję.
Wszyscy zdrowi.
Słyszałem, że podjadasz też na mieście.
Łakocie.
Już nie, proszę pana.
Jest co robić przy dziecku, nie mam czasu.
Przestań, Clyde.
Nie tylko dzidzia musi possać cycuszka, tak?
Racja.
Ale gdy wkładasz pani do dzioba, sam dziobem kłapiesz.
Racja, pięknisiu?
Denerwuję się, kiedy ptaszyny straszą, że na mnie doniosą.
Że wszystko wyśpiewają.
Wykrzykują moje nazwisko przed masakrą.
Pomysł w złym guście.
POTWORY POSZUKIWANE
Ida Bolinski.
Wie więcej, niż powinna.
Zawsze był z niej wulkan energii.
Komendant ci powie, gdzie ją śledzą.
Zajmij się sprawą.
Szefie, już się zajęliśmy.
Nie widzę, żeby tak było.
Ale jest.
Wszystkim się zajęliśmy.
Szef się nie martwi. Zakopaliśmy ją.
Jak daliście dziecku na imię?
Dziecku? Frank. Franklin.
- Ładnie. - Tak.
Clyde.
Utnij jej język.
Chciałbym go na pamiątkę.
Dziękuję, szefie.
I uściskaj ode mnie uroczą żonkę.
- Oczywiście. - Anette.
Annette, co?
16 inspirowanych morderstw w dwa tygodnie i chcą je
przypisać jej.
I się tym, kurwa, brandzlują.
Siedemnaście.
Pewny jest tylko glina pod Criterion,
a to było w samoobronie. Bez dwóch zdań.
W samoobronie?
Mierzyła bronią do funkcjonariusza.
Nie chciała zabijać. Ona tylko mówiła.
Naruszasz status quo i rzucają ci się do gardła.
Chcesz dołączyć do jej ruchu?
Ludzie ekscytują się kryminalistką. Nakręcają się.
A gdyby tak zachwycali się astronautką albo panią chirurg?
Albo detektywką.
Albo panią detektyw.
Właśnie. Touché.
Wczoraj widziano ich na festynie
pod nowojorską Fredonią.
To cztery godziny drogi stąd.
Kurwa. Dobrze.
ATLAS DROGOWY
Gdzie ja pizgnąłem krawat?
Spojrzała na ciebie na przyjęciu.
Kolejne przeczucie?
Jak na starego znajomego.
Wiele kobiet tak na mnie patrzy.
- Nawet nieznajome. - Wiem.
Skup się na śledztwie, detektywie.
Dobrze jest. Wróć, świetnie.
Dokąd teraz?
Granger wskazał Nowy Jork.
Ale mam inny pomysł.
Jakżeby inaczej.
Mocny miesiąc miodowy. MGM, 1931 rok. Louisville, Kentucky.
Warren, Ohio. Śpiewający sołdat. Początki kariery.
1927 rok. Miał wtedy umowę z 20th Century Pictures.
Potem Udręka duszy na urlopie. 1931 rok, Kansas City.
To w Kansas czy w Missouri?
- W Kansas. - Kansas.
Każde miasto, które odwiedzili przez dwa tygodnie,
ma coś wspólnego z filmami Reeda.
A teraz widziano ich pod Nowym Jorkiem.
I co to oznacza?
Że jadą nad Wodospad Niagara.
Bo?
Szybki ślub. 1929 rok. MGM.
Przebój.
- W 1933 nakręcili kontynuację. - I co wyszło?
Chała. Szmira.
Cholernie dobra z ciebie sekretarka.
- Jake? - Tak?
Jeśli ich dorwiemy, podpiszesz mnie pod tym.
Nie zależy to ode mnie.
Zresztą dobrze wiesz.
Wodospad Niagara, skarbie!
Ósmy cud świata!
Mówią na niego Ślubny Welon.
Zapiera dech.
Widziałeś go?
Tylko w filmach.
Najbardziej romantyczne oświadczyny w historii Hollywood.
Szybki ślub.
Twoje były romantyczne?
Wiesz, że nie pamiętam.
Twoje oświadczyny?
Były niezwykłe.
Niezwykłe.
- Opowiadaj. - Jechaliśmy autem.
- Prowadziłam. - Jak zawsze.
Byłaś markotna i smętna. Czemu? Nie wiem.
Próbowałem cię rozśmieszać, ale nie szło.
Nijak. Sprośnymi żartami. Niczym.
Nagle się odwróciłaś i spytałaś:
"Nie chciałbyś wziąć ślubu?".
A ja na to:
- "Pewnie, że chcę, mała". - "Chcę".
Wsunąłem rękę do kieszeni marynarki,
w której nosiłem pierścionek. Od tygodni.
- Z wielkim rubinem. - Wielkim. Tak.
Powtarzałaś: "Nie, nie".
Nie chciałaś się zaręczać zapłakana.
- A ja na to: "Nie odmawiaj". - "Mała".
"Nie odmawiaj, Piękna Penny".
I wtedy się zgodziłam.
Tak! Właśnie tak!
Boże, tak.
- Powiedziałam: "Tak"! - Tak.
Tak!
Tak to zwykle wygląda.
Co było potem?
Potem był...
szampan.
I ostrygi.
- Naprawdę? - Tak.
Byłaś łasa na ostrygi.
I nie miałaś dość homarów. Nie pamiętasz?
Pojechaliśmy do knajpki nad morzem.
A co z pierścionkiem?
Zastawiliśmy go,
żeby zapłacić za te cholerne ostrygi.
Coś nie tak? Co się dzieje?
Nie wiem.
Co robimy?
Nie wiem. Mamy stanąć.
- Stanąć? - Zatrzymuje nas.
- Stań. - Staję, kurwa.
Cholera.
Co robimy?
Mów, że jestem chory.
Bądź dla niego miła.
Mam być miła?
Uszanowanie.
Wie pani, jak szybko jechała?
Nie, panie władzo.
Mogę wpisać na mandacie, ile mi się podoba?
Żartuję.
Prawo jazdy i dowód, poproszę.
Wie pan, czym rozchylić ciasną ostrygę?
Czym?
Muskułkiem.
Też żartuję.
Chlapnęło się pani.
Na to wygląda.
Dobrze z nim?
Jest chory. To mój wuj.
Przykro słyszeć.
Prawo jazdy.
Nie ma pani?
Nie.
Pani godność?
Ginger Rogers.
Taki żarcik. Znowu.
Penelope Rogers.
Piękna Penny.
Proszę wysiąść z pojazdu.
Ręce na maskę. Proszę pani.
Pozwoli pani. Proszę stać.
Mogę?
Lubi pani poezję?
Pewnie.
Hrabina w Bray zamieszkała,
choć to sensacja niemała,
przy całej erudycji,
tytułach i pozycji
"pizda" wciąż z błędem pisała.
Rozbawiłem. Prawda?
Jeszcze jeden?
Puk, puk.
Gdzie w tobie walka, panno?
Gdzie w tobie wściekłość?
Miałam cię za potwora.
...notkę: "Częstuj się ciałem".
A na plecach, słyszałem, że dla niewidomych,
ze względów wiadomych,
to samo było...
lecz brajlem.
- Mam jeszcze jeden. - Wolałabym nie.
Tylko jeden.
W stronach tych górnik Dave bywał,
co trupa dziwki ukrywał.
"Czy cuchnie?" wciąż go pytali.
On na to, że go to wali.
Ktoś powinien ci uciąć ten niewyparzony jęzor.
WODOSPAD NIAGARA
Tak. Dziękuję, panie Lupino.
Komendant już mi przekazał.
Bez obawy.
Chodźcie.
Ktoś chętny na pannę młodą?
Lepiej byłoby obserwować pod Cinema Dome.
Jeśli się zjawią, będzie to ich szósty film z kolei.
- Fakt. - Któż nie ma ochoty na seans
po podwójnym morderstwie?
Znów zgłodniałeś? Przynieść ci coś?
Nie trzeba. Wystarczy, że wysiądę.
- Pada. - Przejdę się. Przewietrzę.
Spotkamy się w kinie.
Zabijam czas.
Zabijam... Zabijam czas.
Boże, ten głos. Mary, możesz przestać?
- Nie wytrzymam. - Oddychaj.
Jestem taka głodna.
- Zjadłabym pieczeń albo chińszczyznę. - Przyniosę coś, obiecuję.
Chyba zaraz zemdleję.
Staraj się oddychać.
- Wydech. - Jestem głodna.
Dobrze.
Gehringer i Manush zdobywają drugą i trzecią bazę.
Kolejno trzecią i drugą.
Staje Jimmie Foxx. I strikeout!
Wyeliminował go Hubbell.
Zaraz druga połowa pierwszej zmiany. Mówi Tom Manning.
Wyrwałam temu facetowi język?
Nie wiem.
Wyrwałam mu język?
Nie wiem.
Krew ciekła mu po brodzie.
To dla mnie za dużo.
Nie chcę tego, Mary.
Budzę wstręt.
Wcale nie.
Nie.
Budzę bunt.
Rewoltę.
Tumult.
- Przewrót. - Czekaj.
Budzę wstręt.
Penny, nie!
Odwet, orzeł czy reszka, obłędu ścieżka.
Nie chciałam tego wszystkiego!
Jasne.
Czego chcesz? Iść do kaplicy ślubnej?
- Tak. - Do ołtarza?
- Tak! - I na ostrygi?
Te moje ulubione?
Ostrygi?
Czy przed wypadkiem byłam taka sama?
- Penny. - Czy byłam taka sama
przed wypadkiem?
Byłaś taka sama.
Taka sama?
Tylko, że nikogo nie zabiłam.
Ida!
- Uciekamy. - Ida!
To ja, Jake. Detektyw Wiles.
- Pomogę. - Stój!
- Nie podchodź! - Rusz się.
Zgoda.
Idą po ciebie.
Pozwól mi pomóc.
Wiem, że tego nie chciałaś.
Penny.
- Ida. - Penny.
- Ida. - Chodźmy.
- To ja! - Kto to?
Zamilcz!
To ja cię w to wpakowałem.
Ja...
Rzygać mi się chce, jak o tym pomyślę.
Znam cię...
Tak, Ida.
- Tchórz mnie obleciał. - Idziemy.
I bardzo cię za to przepraszam.
Proszę...
- Penny. - Zostań tam!
Stać!
Nie strzelaj!
Przestańcie.
Ida.
Ida?
Ida-łabym wiele za inne imię.
Brudny glina!
Pała, psina!
- Chodź już. - Świadków się nie rżnie, detektywie.
- Amatorszczyzna! - Idziemy.
Kto to był?
Nie wiem.
Nie wiesz.
Ida.
Za co cię tak przepraszał?
Rżnęłaś się z nim?
- Rżnęłaś? - Nie wiem. Nie pamiętam.
Nie pamiętasz.
Nie zapadł ci w pamięć? Czy aż tylu ich miałaś?
Kurwa!
Pozamykane!
A może wolisz zostać ze swoim detektywem, Ido?
Penny, wsiądź.
Nie rozśmieszaj mnie.
Wolałabym nie.
Z braku laku i kit dobry, Frankensteinie.
Kanapka z jajkiem. Podwójny ser i bekon.
Dzięki.
Współczuję postrzału w stopę.
Powinna celować trochę wyżej.
Kochasz ją?
Miłość jest dla naiwniaków.
Myrna...
Dobrze się czujesz?
- Wybacz. - Co jest?
Przepraszam.
Myślałem, że ona nie żyje.
Jestem wykończona.
Chyba muszę się zdrzemnąć, Frank.
Tak ci na imię?
A tak naprawdę?
Edwin?
Buck?
Może Freddie?
W tej sprawie też kłamałeś?
Skąd jesteś, Eddie, co?
Z Meksyku?
Z bieguna północnego?
Jesteś jak jebana czarna dziura.
Była włączona w sprawę Lupina.
Ona i wiele innych.
Damy do towarzystwa.
Bujały się z ważniakami z Wall Street, gangsterami.
Popijały szampana i po cichu wyłapywały każdy szczegół.
Kiedy już mieliśmy go przymknąć,
a one siedziały w tym po uszy,
góra zamknęła sprawę.
Jak Ida się dowiedziała, wpadła do mojego biura.
Było późno.
Była młoda, nie miała 20 lat,
ale strasznie się nakręciła.
Lupino robił najgorsze machloje.
Mówiła, że nie da uwalić tej sprawy.
I nakręciła też mnie.
Więc się z nią przespałeś.
- No. - I co z tego?
Niby nic.
Udało ci się wznowić sprawę?
Nie, nie ja decydowałem.
Ale próbowałeś?
Tu mnie masz.
No jasne.
Gdybym miała brać ślub, chciałabym...
żeby moja matka też przyszła.
I tata, jeśli żyje.
Ida.
Dziś jestem niczym.
Starta na proch.
Takie kobiety właśnie lubisz?
Jasne.
Myślę...
że tu kończymy nasz bieg.
Gdzie cię wysadzić?
Tu będzie dobrze?
Współpracowaliśmy też z inną babką. Wyjątkową.
Była tak...
cholernie bystra.
Ale ją przejrzeli.
- Znaleziono ją... - Bez języka.
Jestem brudnym gliną.
Ma rację. Jestem.
Przyciągam kłopoty. Robię, co mi każą.
Myrna...
Dzwoniłem już do szefa.
Odchodzę, ale w zamian mogę wskazać kogoś na swoje miejsce.
Co ci jest?
Nic. Nic takiego. Trochę mnie przytkało.
- Postrzeliła cię. Ta z policji? - To nie od tego.
- Ledwo oddychasz. - Bo powiedziałaś,
że odchodzisz.
- Przepraszam. - Nie wytrzymasz.
Nie chcę do szpitala.
Nie do szpitala jadę.
Wiem, dokąd chcesz jechać.
Mamy trop.
Byli na stacji paliw pod Garrett, w Indianie.
Kremowym plymouthem.
- Jedźmy. - Mamy numery.
Myrna.
Nie pozwól jej zabić.
I nie pal jak smok.
Tak, tak.
Oczywiście, panie Lupino.
Bez żadnej zwłoki.
Dopnę to. Dobrze.
Nie oceniam ludzi ani nic, po prostu znajome twarze
staram się zapamiętywać.
Miał szramę na czole. Znałem dzieciaka z taką samą.
Walczył w okopach.
- Co to za szrama? - Z okopów.
- Dostał bagnetem. - Skąd pan wie?
Byłem z nim w tym okopie.
Dostał bagnetem w głowę.
Pamiętam, jak lekarze go cerowali.
Przepraszam. Powie mi pani, gdzie u was jest kino?
Może to ta sama osoba.
KINO SAMOCHODOWE
Rano zadokujemy w Algierze.
Tak.
Siergiej będzie na ciebie czekać.
A na ciebie – Margot?
Tak.
Zdaje się, że to twój.
Piąty as w talii.
Nie zgrywałem świętoszka.
I nie świętoszka szukałam.
Zatańczymy ten ostatni raz?
Chcę coś na pamiątkę.
Pan Reed.
Wiem, że wszystko będzie dobrze
Udręka duszy na urlopie.
Mimo naszych wyzwań
Wiesz, że muszę jechać.
Ido.
Nie doszło do wypadku.
Myśmy to wszystko
zrobili celowo.
Nie znałem cię.
Ani twojej matki, ani znajomych. Nie kochaliśmy się.
Nie zgodziłaś się za mnie wyjść.
Znaleźliśmy cię w zbiorowej mogile. Przepiękną i martwą.
Martwą?
Tak.
Nie pojmuję.
Umierałem z samotności.
- Nie pożyłbym długo. - Co?
Coś ty narobił, Frank?
Wykopaliśmy cię.
Z ziemi.
I przywróciliśmy ci życie.
Kto to zrobił?
Eufronios, pamiętasz?
Ta od kluczy, z Chicago?
Doktor Eufronios.
- Potrafi takie rzeczy? - To wybitny umysł.
Po co ci była martwa dziewczyna?
Jestem taki sam.
Powstały z martwych.
Ożywiony.
Nie każdy jest?
Nie.
Masz rację. Jestem jak czarna dziura.
Poddaję się twemu urokowi...
Nie znałeś mnie.
Nie.
Wiesz, co jest zabawne?
Czuję, jakbym cię znała od zawsze.
Ida.
Zamknij się.
Jestem potworem.
Tak.
I ja też.
Ida, nie chcę cię wypuszczać z rąk.
Ida? To już nie jest moje imię.
Wymyślimy nowe. Zaczniemy od zera.
- Z nowym imieniem. - Tak.
Tak!
Panna młoda.
Dla mnie cudeńko.
Cudeńko, kurwa.
Dla mnie też.
Panna młoda.
Nie chcę plugawić twojego ciała.
To twój umysł tak kocham.
Panna młoda.
Nie chcę, dopóki śmierć nas nie rozłączy.
Będę cię kochał po kres czasu.
Bo to śmierć nas połączyła.
Pragnę cię.
Panno młoda,
wyjdziesz za mnie?
Frankie.
Nie rozumiesz mnie, tak jak ja ciebie?
Nie jestem niczyją panną młodą.
Wolałabym nie.
Nie!
Opuść broń! Opuszczaj!
Do tyłu!
Proszę tam zostać.
Nie ruszać się!
- Frankie. - Nie strzelać.
I po co to było?
- Frankie, wstań. - Rzuć broń.
Bo co, zastrzelicie mnie?
- Rzuć broń! - Wszystkich wystrzelacie?
Kurwa.
Puk, puk.
Kto tam?
Panna młoda.
Czyja panna młoda?
Po prostu, panna młoda.
Tak, dobry wybór.
Bardzo dobry wybór.
Nie Ida, nie Piękna Penny.
Nie panna młoda Frankensteina.
Panna młoda.
Dobry wybór.
Nią właśnie jesteś.
ILLINOIS WITA INDIANA ŻEGNA
Boże.
Frank?
Frank.
Daj skalę termometryczną.
Dojdzie do emisji Penrose'a.
Parowanie już się rozpoczęło.
Greto, termometr, poproszę.
Wyliże się z tego?
Wyliże się?
On nie żyje.
Tak, ale go pani wskrzesi.
Nie.
To co pani robi?
Rejestruję poziom promieniowania.
W świecie nauki jest osobliwością. Robię swoje.
Minęło tylko kilka godzin.
Przyjechałam prosto tutaj.
Nikomu nie powiem.
Ja to zrobię.
Proszę mi pokazać co i jak. Wszystko zrobię.
To niemożliwe.
Nie musi pani zgrywać głupka.
Wszystko mi powiedział. Wiem.
Nie prosiłam się o to.
O niego też nie. Byłam martwa.
Trup. Wyzionęłam ducha.
Dobrze mi było. Pani to zrobiła.
Pani doktor.
Nie chciałam tego. Niczego nie chciałam.
Niczego.
Proszę, pomoże mi pani?
Pani doktor, proszę mi pomóc.
Pomocy.
Czy ktoś mógłby mi pomóc?
Czy ktoś może mi pomóc?
Mary?
To...
Hester Washington, wściekła.
Sadie McKibbons, wściekła.
Tak wściekła.
A ja?
Ja też! Ja!
Ja też!
Zabrnęłaś w ślepy zaułek zemsty.
Ja tylko chcę...
tak bardzo.
Przeraża mnie to.
Kochasz go.
Po kres czasu.
Przeżyłam romans stulecia.
W poprzednim stuleciu.
George. Mój George.
Nie miał... sobie równych.
Nikt nie chciał tknąć naszych badań,
więc eksperymentowaliśmy na sobie.
Względność i jednoczesność.
Dylatacja czasu.
Zmarszczki na krzywiźnie czasoprzestrzeni.
Ale się nie udało.
A może się zagalopowaliśmy.
Drobny błąd i było po nim.
Więc go wskrzesiłam. Wiedziałam jak.
- Rzecz niebywała. - Nie.
Nie pamiętał mnie.
Był dziwny.
Nieco dziwny.
Utracił swój intelekt.
Serce mu pękło.
Więc...
Musiałam...
Musiałam go uśpić.
Też jestem dziwna.
Może i mnie pani uśpi?
Chcieliśmy zniszczyć tak zwaną ułożoną geometrię.
Punkt, w którym wszystkie znane prawa się załamują.
Chcieliśmy zobaczyć niepokorną geometrię.
Przekonać się, jak będzie wyglądać.
I jak wygląda?
Jak ty.
Wybacz...
Nie. Nie, nie.
- Nie. - Ma broń.
Ognia!
Dajcie chwilę.
Zejdź z linii ognia!
Padnij!
Dość. Przestańcie.
Opuścić broń. To rozkaz.
Dość!
Wstrzymać ogień.
Nie żyją.
Nie żyją. Nie widzicie? Umarli. To koniec.
Pani doktor.
- Gdzie sierżant? - Proszę pani.
Sierżancie.
Ci ludzie mają zabezpieczać teren.
To śledztwo budzi ogromne zainteresowanie.
Pozwólmy się paniom ubrać,
potem zawiozę je na przesłuchanie.
Możecie opuścić pomieszczenie, żeby nie zadeptać dowodów?
Przepraszam. Kto wydaje mi rozkazy?
To jest miejsce zbrodni.
Przejmują je detektywi.
A gdzie jest detektyw?
Patrzy pan na nią.
Radzę też zatrzymać młodzieńca na schodach ewakuacyjnych.
Mam do niego kilka pytań.
Zdaję się na przeczucie.
Jezusie.
Dajcie im chwilę.
Wychodzimy.
Zaczekam na dworze.
Nie musi się pani spieszyć.
Smutniejszych świata nie pokażą dzieje
nad smutne Julii, Romea koleje.
Oglądałam film.
Smutna to historia i dla świata tajna:
Dzieje panny młodej
i jej Frankensteina.
Pani doktor, chodźmy spać.
Greto.
Tak, pani doktor?
Wolałabym nie.
PANNA MŁODA!
I to tyle!